نقد اقتصاد سیاسی

نما rss

مسأله‌ی تاریخی آب و آبیاری در ایران / احمد سیف

این یک واقعیت تاریخی است که یکی از عوامل مهم که بر توسعه‌ی کشاورزی در ایران تأثیر بسیار داشته عدم‌کفایت عرضه‌ی آب در ایران است و به همین خاطر از زمان‌های خیلی دور، تهیه و تدارک نظام‌های آبیاری نه‌فقط پیش‌شرط توسعه و تکامل کشاورزی بود بلکه به بیانی حتی پیش‌شرط زندگی اسکان‌یافته در اغلب ایالت‌های ایران بود.

بشریت برسر دوراهی / کامران نیری

خطای سیاسی مهیبی است اگر به جنگ در اوکراین در چارچوبی غیر از رویارویی میان امپریالیسم غربی به رهبری ایالات متحده و بازوی نظامی‌اش ناتو، و امپریالیسم روسیه با نیروی نظامی در سطح جهانی مجهز به تسلیحات هسته‌ای بنگریم.

فصلنامه‌ی نقد اقتصاد سیاسی، شماره‌ی 21

همکاران این شماره (به ترتیب الفبا):
آرزو آشتی‌جو، آنیشا اسداللهی، ریحانه اصلان‌زاده، علی اورنگ، حسن ایقانی، خسرو پارسا، کریم پورحمزاوی، علی راغب، سعید رهنما، آزاده ریاحی، علی رها، حامد سعیدی، احمد سیف، آزاده شعبانی،  پرویز صداقت، محمد صفوی، همایون عباسی، لاله عرب، رسول قنبری، شیرین کریمی، کیوان مهتدی، کامران نیری،  پیمان وهاب‌زاده، نسرین هزاره مقدم،…
برای دریافت فایل پی‌دی‌‌اف فصلنامه به متن خبر مراجعه فرمایید

نمایه‌ی 1400

سال 1401 آغاز سده‌ی جدید خورشیدی برای ایرانیان است. یک قرن مبارزه برای عدالت و آزادی و تجدد که کماکان ادامه دارد. با پایان سال جاری، سایت نقد اقتصاد سیاسی وارد دهمین سال فعالیت خود می‌شود. در این سال‌ها، به‌رغم تمامی محدودیت‌ها و موانع، همواره تلاش کردیم به سهم خودمان گامی برداریم برای ترویج و تعمیق تفکر خلاقی که در پی خلق جهانی دیگرگون است.
برای مشاهده‌ی نمایه‌ی سال 1400 وارد متن خبر شوید

استقرار نظم نوین جهانی: به کجا چنین شتابان؟ / خسرو پارسا

مقاله‌ی صریح و شفافِ پرویز صداقت «چرا از تاریخ نمی‌آموزند» ادامه‌ی بحث در مورد مسئله‌ی اوکراین و موضع‌گیری‌های مختلف را آسان‌تر کرده است. من با کلیات بحث ایشان موافقم و می‌خواهم بر نکاتی از زاویه‌ی دیگر هم توجه کنم.

چرا از تاریخ نمی‌آموزند؟ / پرویز صداقت

واکاوی چارچوب فکری هواداران تانک‌های روسی
______________
در این مقاله به‌طور مشخص به نومحافظه‌کاران چپ می‌پردازم؛ آنانی که در فضای فارسی‌زبان در سال‌های اخیر با عناوینی مانند «آنتی‌امپ»، «نئوتوده‌ایسم»، «چپ محور مقاومت» از آن‌ها یاد شده است و می‌پرسم چرا به‌راستی اینان از تاریخ درس نمی‌گیرند.

هژمونی فرهنگی و عملکرد روشن آن در جنگ اوکراین / خسرو پارسا

نگرش به جنگ روسیه و اوکراین از زاویه‌ای خاص می‌تواند حائز اهمیت باشد و آن عملکرد شفاف و بارز هژمونی سیاسی – فرهنگی، در مفهومی است که گرامشی آن را به کار برده است.

ریشه‌های تاریخی ناسیونالیسم قومی روس / گردآوری و ترجمه: آرزو آشتی‌جو

ناسیونالیسم روسی، ایدئولوژی مشروعیت‌بخش این جنگ برای بسیاری از روس‌ها، چه‌گونه این جنگ را توجیه می‌کند؟ این ایدئولوژی با اتکا به کدام اسطوره‌های تاریخی، با چه روایتی از تاریخ، تجاوز نظامی به یک سرزمین دیگر را توجیه می‌کند؟
ترجمه‌ی مقاله‌ی ولادیمیر پوتین به نقل از سایت کرملین، و دیدگاه‌های برخی تاریخ‌نگاران روسیه و اوکراین درباره‌ی ادعاهای طرح شده در آن.

مانیفست ائتلاف سوسیالیست‌های روسیه علیه جنگ

تنها یک راه برای جلوگیری از این فجایع وجود دارد. خود ما، مردان و زنان روسیه، باید این جنگ را متوقف کنیم. این مملکت مال ماست نه یک مشت پیرمرد پریشانی که کاخ و کشتی تفریحی دارند. وقت آن رسیده که سرزمین‌مان را پس بگیریم. دشمنان ما در کیف و اودسا نیستند، بلکه در مسکو هستند. وقت آن است که آنها را بیرون بیندازیم. این جنگ روسیه نیست. جنگ پوتین و رژیمش است. به همین دلیل است که ما، سوسیالیست ها و کمونیست‌های روسیه با این جنگ جنایتکارانه مخالفیم. ما می‌خواهیم آن را متوقف کنیم تا روسیه را نجات دهیم.

حمله به اوکراین از منظر نوام چامسکی

حمله‌ی روسیه به اوکراین یک جنایت جنگی بزرگ است. در مورد تلاش پوتین برای ارائه‌ی توجیهی قانونی برای تجاوز خود چیزی نمی‌توان گفت. اصلاً ارزش بررسی ندارد.
درست است که آمریکا و متحدانش قوانین بین‌المللی را بدون یک چشم به هم زدن نقض می‌کنند، اما این جنایت‌های پوتین را تخفیف نمی‌دهد.

اوکراینِ ما / مایکل والزر

محکومیت این جنگ عمدتاً به خوانش کاملاً صحیح از حقوق بین‌الملل مبتنی بوده است. جنگ روسیه حمله‌ای بی‌دلیل به همسایه‌ی مستقل و دارای حاکمیت قانونی است. روشن است که غیرقانونی است. همچنین، و مهم‌تر از آن، جنگی ناعادلانه است – این جنگ نه ‌تنها از نظر قانونی بلکه از نظر اخلاقی نیز جرم به شمار می‌آید.

ملاحظاتی درباره‌ی رخدادهای اوکراین / دیوید هاروی

درباره‌ی دلایل بلندمدت تجاوز روسیه به اوکراین:
با پایان جنگ سرد، روس‌ها بر این باور بودند که با یک هواپیمای جت به پاریس می‌روند تا این که اواسط پرواز به آنها گفته شد «به بورکینوفاسو خوش آمدید».